Bas Verweij
Ik ben ontwerper, maker en begeleider. Maar dat dekt het niet helemaal.
Ik ben iemand die altijd liever iets bouwde dan ergens in dienst trad. Vanaf het begin — HKU Interaction Design, midden jaren negentig, Utrecht — was de vraag niet waar ga ik werken maar wat ga ik maken. Dat heeft me een onregelmatige loopbaan opgeleverd. En een rijke.
Wat ik heb gebouwd
Webdesign en digitale interfaces — sinds 1998, toen het web nog uitgevonden werd. Ik heb het meegemaakt, meegevormd, en nooit gestopt met de vraag stellen die er altijd al was: wat voelt logisch voor de mens die het gebruikt?
DAAR.space — zes jaar lang runde ik een co-working space op Rotsoord in Utrecht. Niet omdat ik een kantoor wilde exploiteren, maar omdat ik geloofde in wat er kan ontstaan als mensen met verschillende achtergronden dezelfde ruimte delen. Ik heb geleerd hoe een ruimte mensen kan uitnodigen of buitensluiten, hoe je met kleine ingrepen grote verschuivingen teweegbrengt, en hoe eigenwaarde begint bij de plek waar je mag zijn.
Skaleton — een MIDI-instrument controller die ik nu ontwikkel, van concept tot werkend prototype. Het is mijn meest autonome project: een instrument voor muzikanten dat logisch aanvoelt in de hand, zonder handleiding. Het beste voorbeeld van hoe ik denk en werk.
Wat me gevormd heeft
Naast het ondernemen heeft de zorg rondom mijn zus een groot deel van mijn leven bepaald. Ze heeft lang gevochten — tegen systemen die haar niet zagen, tegen omgevingen die haar geen ruimte gaven, tegen een wereld die eigenwaarde en autonomie niet als basisrecht behandelde.
Dat heeft me veel geleerd. Over wat mensen nodig hebben om te kunnen ademen. Over hoe systemen — digitaal, ruimtelijk, organisatorisch — mensen kunnen verkleinen of juist groter maken. En over de noodzaak om daar niet omheen te ontwerpen, maar er dwars doorheen.
Het is niet iets wat ik uitleg in elk gesprek. Maar het zit wel in alles wat ik maak.
Hoe ik werk
Ik begin altijd met wat er al is. Niet met een format, niet met een bewezen methode. Met observatie en eerlijkheid.
Ik denk zowel analytisch als intuïtief — en ik weet inmiddels dat die twee elkaar niet bijten. Ik plaats wat vastloopt in een grotere context, niet om het groter te maken, maar om het te relativeren. Zodat nieuwe wegen zichtbaar worden en je ze ook durft te nemen.
Ik werk het liefst met mensen die al veel weten en veel hebben geprobeerd, maar even niet meer bij hun eigen kern kunnen komen. Mensen die iets echts willen maken, niet iets wat er alleen maar als iets echts uitziet.
Ik ben geen coach, geen therapeut, geen projectmanager. Ik ben iemand die meekijkt, meedenkt en soms gewoon de vraag stelt die je zelf al wist maar niet hardop durfde te zeggen.