Bas Verweij
Als ontwerper, maker, begeleider stel ik voortdurend dezelfde vraag – hoe voelt dit voor de mens die het gebruikt. Waar ik ook kom. De lens waar ik altijd doorheen kijk: soms wide-open, soms niet meer dan een speldenprik.
Als jochie trok ik de vanzelfsprekendheid van systemen al in twijfel. Waarom gaat het niet zoals ik verwacht? Respect voor functioneel en duurzaam ontwerp zat er ook al vroeg in.
Vanaf 1998 werkte ik al aan het ontwerpen van de eerste websites. Het autonome tijdperk, iedereen een eigen plek en eigen stem. Aan de HKU – Interaction Design – verdiepte ik me verder in functioneel ontwerp en groeide ook mijn eigenzinnige kant verder.
De tijden veranderden, we werden allemaal meegesleurd in mainstream social media, waardoor mijn autonomie een uitweg zocht buiten het digitale domein en deze vond in het opzetten van de co-working space DAAR die ik zes jaar runde op Rotsoord in Utrecht. We toverden eigenhandig een casco ruimte om tot een sfeervolle werkplek en er ontstond een levendig, collegiaal collectief van creatief ondernemers. Ik leerde hoe mensen een ruimte binnenstappen, hoe gedrag ontstaat, hoe sfeer zich vormt, hoe je mensen die elkaar nog niet kennen toch thuis kunt laten voelen. In een tijd van dwingende algoritmes draaiende wij op ruimte en aandacht.
Met de komst van AI ligt er een nieuwe belofte. We bewegen langzaam maar zeker (lees: in een moordend tempo) naar een tijd waarin generieke structuren voor een zo groot mogelijke groep plaatsmaken voor iets veel persoonlijkers. Niet langer one size fits most, maar output die past bij wie je bent en wat je nodig hebt. Als Interaction Designer herkende ik deze belofte direct. Het is dezelfde belofte die het vroege internet had – en die Big Tech niet heeft waargemaakt, sterker nog: heeft afgebroken. AI kan dat herstellen, met mensen die weten hoe het moet voelen.
Dat is waar ik sta.
Ik begeleid makers en creatieve ondernemers – mensen die vastlopen in hun eigen proces, die helderheid zoeken, die iets echts willen maken maar even niet meer bij hun eigen kern kunnen komen. Die dreigen te verdrinken in de mogelijkheden en zelfs die eerste stap niet kunnen nemen.
Wat me gevormd heeft
Naast het ondernemen heeft de zorg rondom mijn zus Fleur een groot deel van mijn leven bepaald. Ze heeft lang gevochten – tegen systemen die haar niet zagen, tegen omgevingen die haar geen ruimte gaven, tegen een wereld die eigenwaarde en autonomie niet als basisrecht behandelde.
Dat heeft me veel geleerd. Over wat mensen nodig hebben om te kunnen ademen. Over hoe systemen – digitaal, ruimtelijk, organisatorisch – mensen kunnen verkleinen of juist groter maken. En over de noodzaak om daar niet omheen te ontwerpen, maar er dwars doorheen.
Het is niet iets wat ik uitleg in elk gesprek. Maar het zit wel in alles wat ik maak.
En toen was daar Skaleton
Een MIDI-instrument controller die ik ontwikkel, van concept tot werkend prototype bouw. Alles wat eraan voorafging was nodig om dit te kunnen maken: de twijfel aan gangbare methodes, mijn kennis van UX, mijn eindeloze ge-jam op gitaren en pedalen, mezelf te verliezen in muziek - in geluid en beeld. En mijn diepste overtuiging dat de mooiste dingen ontstaan als je mensen niet leidt via methodes van anderen, maar vrijheid biedt en richting geeft op een manier die van henzelf wordt.
Skaleton is dat instrument. Letterlijk.
Hoe ik werk
Ik begin altijd met wat er al is. Niet met een format, niet met een bewezen methode. Met observatie en eerlijkheid.
Ik denk zowel analytisch als intuïtief – en ik weet inmiddels dat die twee elkaar niet bijten. Ik plaats wat vastloopt in een grotere context, niet om het groter te maken, maar om het te relativeren. Zodat nieuwe wegen zichtbaar worden en je ze ook durft te nemen.
Ik werk het liefst met mensen die al veel weten en veel hebben geprobeerd, maar even niet meer bij hun eigen kern kunnen komen. Mensen die iets echts willen maken, niet iets wat er alleen maar als iets echts uitziet.
Ik kijk met je mee, denk met je mee en stel de vraag je zelf niet meer stelt.